woensdag 11 juli, op weg naar Jasper

Gisteren lekker met zn viertjes 's avonds zitten pesten, alleen werden we eigenlijk zelf het meeste gepest, door de muggen, die in grote getalen hadden ontdekt dat de familie van Vliet bijzonder lekker bloed heeft. Zelfs Max is een paar keer gestoken en dat gebeurt eigenlijk nooit. Maar goed, toch niet al te laat gaan we slapen, het is hier zo waar frisjes 's nachts waardoor we allemaal een goede nacht maken. We zijn natuurlijk weer gewoon mega vroeg wakker en rond 7 uur gaan we op pad. We rijden richting Jasper Nationaal Park waar we niet al te gek ver vandaan zitten en besluiten vandaag alvast een stuk van de Icefields Parkway te pakken zodat we als we over twee dagen richting Banff gaan we meer tijd hebben voor de tweede helft. We zijn net de grens met de provincie Alberta gepasseerd als we twee autos zien staan langs de kant van de weg. We houden gelukkig net wat in en Ron ziet gelijk waarom ze daar staan, een beer! En niet zo'n kleintje ook, een grizzly zelfs. We staan er eigenlijk wel heel dicht bij, maar het voelt minder eng omdat we niet de enige zijn. Het beest zit te genieten van zijn ontbijt, en graast er lustig op los terwijl wij als bezeten foto's en filmpjes schieten. Bob rent zelfs nog even terug naar de auto om de lens van haar camera te wisselen. Wat een beest, geweldig! Onze dag kan niet meer stuk! Hoewel we aan de ene kant het liefste uren naar die beer zouden willen blijven kijken gaan we op een gegeven moment toch maar verder. Rond tienen zijn we in Jasper, we dachten al rond 9 maar er is een tijdsverschil van een uur dus we leveren vandaag een uur in. We genieten in de zon op een terrasje van koffie met een bolus (cinnamon bun) en gaan dan op pad richting de Athabasca gletsjer, die ligt ruim 120 km verder dus we zijn er wel even voor onderweg, onderweg genieten van het werkelijk waar schitterende uitzicht, net als we denken dat het niet mooier kan gaan we weer een bocht om om weer verrast te worden. De gletsjer kunnen we tot op heel dichtbij bereiken middels een behoorlijk inspannende wandeling, berg opwaarts. Helaas hebben ze het hier nou net niet geasfalteerd ;-) dus je moet ook nog eens goed opletten waar je je voeten zet. Max leest aan het begin van de wandeling op het waarschuwingen bord dat het gevaarlijk kan zijn voor mensen met hart en long problemen dus lurkt gelijk aan zijn puf...gevolg, een barstende hoofdpijn door de ijle lucht in combinatie met zn medicijnen, weer wat geleerd. Het is de klim wel meer dan waard, wat een groots uitzicht en op sommige plekken kan je zien hoe dik de sneeuw/ijslaag is. We dalen langzaam, ok Ron, liesje(breuk) en ik ;-), de kids zijn een stuk sneller. We hijsen ons weer in de auto en beginnen aan de terugtocht naar Jasper en pakken onderweg een lunch mee bij de Sunwapta Lodge vlakbij de gelijknamige falls, echt heel erg mooi, en bekijken daarna de nog indrukwekkendere Athabasca falls. Rond vier uur arriveren we dan bij ons overnachtingsadres voor de komende twee nachten, Jasper House Bungalows. We laden alle koffers uit en proberen wat te internetten maar de verbinding is echt waardeloos. Ron is een ommetje aan het maken en komt terug met de mededeling dat hij caribous had gezien, dus we gaan uiteraard mee. De beesten staan met zn alleen lekker in de rivier die langs het parkje loopt en zien er behoorlijk tam uit. Sommigen hebben zelfs een witte halsband om. Dus Ron en de kids gaan er behoorlijk dicht naar toe, ik iets minder omdat de helling die ik af moet me niet echt aanstaat. Als Bobbie later bij de receptie gaat vragen of het caribous zijn blijken het elken te zijn, een kruising tussen een hert en een eland, en, degene met een witte band om hebben ooit mensen aangevallen om hun jong te beschermen en moeten, mochten ze dat nog eens doen, verder terug de natuur in worden geplaatst, het was dus niet echt handig er zo dicht naar toe te gaan, oopsie. We hebben niet echt zin om uit eten te gaan en de kids hadden al de KFC gezien vanmorgen in Jasper, dus Ron gaat met Bobbie voor de kids KFC halen en voor ons een pizza. lekker!! Vanavond waarschijnlijk weer een potje pesten en morgen de omgeving van Jasper bekijken! Wie weet welke beesten we nog meer gaan zien!

10 juli

Na een benauwde nacht, slechte airco dus, zijn we al heel vroeg op pad. Om even zevenen rijden we weg bij het Mountainspringsmotel om na een uurtje rijden te ontbijten bij het beginpunt van het Wells Gray National park. Na koffie en een lekker hartig broodje rijden we het park in om een waterval te bezoeken, de naam volgt later want ik ben hem even kwijt en Bobbie ook :-) Daarna rijden we een stuk door om het uitzicht punt Green Mountain te bekijken. Het lijkt wel een boswandeling per auto deze weg, schitterend! Het uitzicht punt zelf stelt niet zo gek veel voor dus we rijden op het gemak terug, slaan nog wat te drinken in en tanken om de weg voort te zetten richting Mount Robson provincial park. Het is deze dag niet zo'n grote afstand die we hoeven af te leggen, best lekker een keer, en we arriveren na een lekkere lunch in Valemount al rond half drie bij de Mount Robson Lodge. Onze cabin heeft een schitterend uitzicht op de Mount Robson, de hoogste piek van de Canadian Rockies. We relazxen wat, maken een rondje over het terrein en genieten van de mooie omgeving. Een extra rustige dag omdat er en geen internet en geen tv is, dus dat wordt gezellig een potje pesten vanavond! Morgen gaan we naar Jasper!

De sea to sky highway naar Barriere

Vandaag een lange rit voor boeg. Dus het komt goed uit dat we weer lekker vroeg wakker zijn, Ron is al voor zes uur in de Starbucks voor koffie, brownies en bagels. Om half acht zitten we in de auto. Vancouver rijden we een stuk vlotter uit dan Seattle. We hebben het plan de lynn canyon suspension bridge te bekijken maar  de tom tom heeft er nog nooit van gehoord en ook op de borden komt hij niet voor. Och, zoals gezegd een lange rit dus we tuffen gewoon door richting de eerste stop van vandaag, Squamish, mooie waterval en schitterende monoliet. Dan op weg naar Whistler, een plaatsje dat ontzettend is uitgebreid voor de spelen van 2010. We komen hier even na tienen aan. Het is inmiddels al lekker warm en we brunchen uitgebreid op een terrasje. Na wat winkeltjes bekeken te hebben gaan we om half twaalf verder, nu dus een lange, maar schitterende rit. Echt ontzettend mooi hier maar wel een gevaarlijke weg. Eerst passeren we al een gekantelde truck met boomstammen en vervolgens staan we stil in een file veroorzaakt door een motorrijder die onderuit is gegaan. Goed opletten dus wat het wel een vermoeiende rit maakt voor Ron die om vier uur aangeeft echt koffie nodig te hebben. We hebben de shop bij het benzinestation nog maar net bereikt of het begint opeens te hosen, niet normaal. De temperatuur die de 35 had bereikt daalt binnen no time naar de 25 . Gelukkig is het kort maar hevig en kunnen we na een kwartiertje verder. Om zes uur komen we aan in Barriere in een echt ouderwets motel. Volgens de man waar we bij inchecken stelt het restaurant in de buurt niks voor en kunnenwe beter vlees voor de bbq halen maar het weer ziet er nog steeds niet wcht heel top uit dus we besluiten een stuk terug te rijden naar een restaurant wat ik op tripadvisor had gezien. Dat blijkt toch verdet terug te zijn dan we dachten en we balen helemaal als we er aankomen en hij blijkt dicht te zijn, dan toch maar naar de family diner die niet veel voor moet stellen. We zijn net weer op de weg teru als Ron opeens roept dat hij een beer ziry, langs de kamt van de weg. Hij vol op de rem en er zit gelukkig niks achter ons dus in zn achteruit, en jawel, we zien hem allemaal, een zwarte baby beer die inmiddels langzaam weghobbelt. Bob kan er nog net een foto van maken. Helemaal happy rijden we door om vervolgens vlak voor de auto een hert te zien oversteken. Onze dag kan niet meer stuk. Het diner valt ook zeker niet tegen, dus na het eten zitten we nu moe maar zeer voldaan op bed. Zo slapen, morgen naar Mount Robson.

Vancouver.

Gisteren dus vroeg gaan slapen en dus een lekkere lange nacht beginnen we op tijd aan onze dag Vancouver. Uiteraard weer met Starbucks koffie die Ron heeft gehaald. Dan op weg, voor een stevig ontbijt van bacon, two eggs sunny side up, toast and potatos. Lekker en we kunnen er tegen voorlopig. We hebben de beelden die vlak bij het hotel staan al bekeken en we wandelen op ons gemak naar Stanley park en de totempalen bij Brockton point. Het is een behoorlijke wandeling maar het is zulk heerlijk weer dat we er rustig de tijd voor nemen. We spotten in een meer/zeeuitloper in stanley park een otter. Na deze wandeling nemen we een stuk de bus naar Gastown, heel gezellig hier en we wachten op een terrasje van Starbucks tot de beroemde steamclock met veel herrie het hele uur aangeeft. Vervolgens presteren we het om ongemerkt juist in de enige straat terecht te komen waar onze chinese hoteleigenaar ons voor had gewaarschuwd dat we daar beter niet heen konden gaan. Wij dachten een leuk marktje te treffen maar het blijkt dus een soort straat rommelverkoop door zo'n beetje elke verslaafde of dronkelap die blijkbaar op die manier wat geld probeert te scoren voor waar ze dan ook behoefte aan hebben.
Omdat we onze voetjes nu erg gaan voeken nemen we een yellow cab richting hotel. Even bijtanken en dan straks uit eten :-)

Free Willy

We zitten inmiddels in Vancouver maar gisterenavond waren we iets te vermoeid om nog de blog bij te werken. Nu weer bright and early en goed geslapen dus klaar om deze stad te gaan verkennen. ik zit nu met het raam open, kijk op zee, en het is stil op straat. Half zeven is het nu. Gisterenavond was het hier MEGA druk, volgens Ron die een 6pack ging scoren stonden er zelfs rijen voor de restaurants. Misschien een goed idee om te reserveren voor vanavond. Maar goed, dat is vandaag, eerst over gisteren! Op tijd waren we al weer wakker en Ron ging samen met Bobbie de huurauto halen. Dat ging vlot, het is wederom een Ford Escape, maar waar we voorgaande keren een grijze hadden hebben we nu een zwarte. Koffers snel ingeladen en helemaal klaar voor vertrek om de walvissen te gaan spotten plug ik de GPS in....niks! Wel, uhm, laat ik hier nu potverdriedubbeltjes neerzetten maar er werden andere woorden gebruikt ;-) Zonder dat ding zijn we nergens en komen we nergens. na wat gedoe en getob is onze reddende engel Bobbie er die de reset knop indrukt waardoor hij het weer doet! We kunnen op weg naar Blaine waar we een walvis tour hebben geboekt. De trip Seattle uit valt ook nog niet mee, maar na een korte detour (waardoor we nog een schitterend uitzicht krijgen op de Skyline van Seattle) zitten we dan toch op de weg richting vancouver en na 1,5 uur rijden zijn we precies op tijd om aan boord te gaan. We stappen na een half uurtje varen over op een grotere boot en varen richting open zee, blij met onze vesten en sweaters want ondanks dat het schitterend helder en zonnig is is het op zee koud. We worden niet teleurgesteld. vrij vlot spotten we al de eerste Orca's, dit zijn trouwens eigenlijk geen walvissen maar de grote broer van flipper, maar dat mag de pret niet drukken. Onder luid ge-ooh en ge-aah zien we ze af en toe boven water verschijnen. Echt meters hoog springen ze helaas niet maar het lukt ons toch ze vast te leggen op de gevoelige plaat. Al met al varen we zo'n 4 uur en zien we zeker 10 tot 15 keer Orca's, gaaf!! Doorgewaaid maar voldaan komen we aan land waar we worden opgewacht door een baby zeehondje dat gewoon naar de kust komt zwemmen. Foto moment!! Dan stappen we weer in de auto, hongerig, dus zodra we een mexicaan zien gaan we lekker eten, lunch en dinner in 1 want het is inmiddels half zes. De tom tom brengt ons vervolgens netjes in het centrum van vancouver waar we ondergronds kunnen parkeren bij het hotel. nou, geloof me, ik hou me hart vast voor morgen als we weer weg moeten, de helling die we af moesten is ontzettend stijl. (voor Jo, twee keer zo steil als in brussel en dan overdrijf ik niet) We zijn wel mega moe en willen het liefste zo snel mogelijk inchecken om even te gaan liggen en dan misschien vancouver nog in te gaan. Maar, het restaurant wordt gerund door chinezen, en, zoals meneer chinees zelf zegt we plide oulselves in oul hospitallity....en gaat vervolgens aan de hand van de plattegrond van vancouver een heel verhaal ophangen over waar alle attracties zijn. Ik krijg na een minuut of tien moeite om niet te gaan lachen maar blijf met een uitgestreken gezicht, net als Ron, op het juiste moment, hopen we, ja en ooh en aah zeggen. na 20 minuten hebben we een plattegrond vol met rode cirkels waar we zeker heen moeten 9we hebben 1 dag!) en kunnen naar onze kamer. Groot, schoon, keuken en al, en uitzicht op de zee en de gezelligheid op straa. We zijn echt gewoon niet in staat het wakker te houden dus liggen om half tien voor pampus. Vandaag dus Vancouver bekijken! We zijn er klaar voor!

Daagje Seattle

Mega vroeg op, om vijf uur waren we allemaal, behalve Bob, wakker dus na een prima ontbijt in het hotel op weg met de Sound Transit, soort metro, naar het centrum. Alleen, we hebben een probleem, twee om precies te zijn. Want ondanks dat Ron vorige week met de Ing heeft gebekd om door te geven dat we met vakantie gaan is toch de creditcard nu al geblokkeerd. En als we willen bellen om hem te katen deblokkeren blijkt dat Ron zn gsm provider niet voor niets Simpel heet, geen bereik. Tja, wat nu, het is niet nu gelijk een ramp maar morgen als de huurauto moet worden gehaald wel. Ik krijg een brilliante ingeving, en we gaan de Banc of Seattle in met de vraag of zij iets kunnen doen . De vice president himself, de heer Frank Rizo, belt de amerikaanse afdeling van mastercard omdat ze geen buitenlandse telefoontjes kunnen plegen, en als Ron zn verhaal heeft gedaan verbinden zij hem door net mastercard nederland. Ron legt het probleem uit en na dat nog twee keer gedaan te hebben wordt de kaart gedeblokkeerd, wat een opluchting. We hebben voor dit alles de beroemde Pikes Place market bezocht. Leuk, met ontzettend veel giga grote verse vissen en shrimps. Starbucks hebben we inmiddels ook weer ontdekt en na heerlijke koffie voor ons en smoothies voor de kids vervolgen we onze wandeling. Langzaam, want max is echt super benauwd. Maar hij houdt vol en we bezichtigen de Space Needle en nemen dan de monorail naar pioneer square waar we genieten van een heerlijke lunch bij Little Italy Seattle. Dan nog wat wandelen, richting chinatown, maar daar houden we het voor gezien. We gaan richting hotel waar we om vier uur onze voeten rust geven. Wat we vanavond nog gaan doen lezen julllie morgen weer. :-)

Sleepless to and in Seattle

Goedemorgen allemaal. Ok, daar is het middag maar hier is het vijf voor half zes. Ron heeft al lekker koffie gehaald, Max zit al weer naar de tv te staren en alleen Bobbie doet nog een verwoedde poging wat te slapen. Maar, laten we bij het begin beginnen, de vlucht. We waren natuurlijk veel te vroeg op Schiphol, maar ja, je weet het, ik ben liever te vroeg dan te laat, Dus eerst voor dat we door de douane heen konden al koffie op en toen ging het toch best vlot. Mensen kijken is altijd een leuke bezigheid. Het ging vlotjes, bij de douane, omdat we natuurlijk in eerste instantie naar Reykjavik, ijsland, vlogen, en dat is een Schengen land. Dus we mochten alles aanhouden, moesten wel de kofferjes die we als handbagage hadden laten scannen en mijn handtas moest aan een nader onderzoek worden onderworpen. Nadat het restantje hoestdrank wat we voor max bij ons hadden was ingenomen (tja, er zaten nog drie slokken in, maar het was origineel een flesje van meer dan het toegestane aantal ml)konden we door. De winkeltjes hebben we even snel bekeken en na het nuttigen van een lekker warm ham/kaas croissantje en het inslaan van sandwiches voor in het vliegtuig konden we al boarden. Tja, wat kan ik zeggen over het eerste stuk van 3 uur en 10 minuten? Niet veel, want ik heb er denk ik 2,5 uur van liggen pitten :-) Op Kevlavik Airport ging het verbazingwekkend vlot, de security check stelde niks voor. Het enige nadeel as dat ze daar niet echt berekend zijn op grote hoeveelheden toeristen, dus het restaurantje en alle aanwezige bankje zaten vol Hangen en wachten dus. Dat had niet al te gek lang moeten duren omdat we maar een overstap tijd van 1,20 hadden. Maar, na het passeren van de boarding dames en het lopen door een ontzettend het6e aanvoer-slurf gaat het mis. Lange rij, en we mogen er niet in...reden..er zijn technische problemen die eerst moeten opgelost, dus in ganzenpas allemaal weer terug. Ron begint nu al enige ontwenningsverschijnselen te krijgen omdat hij niet mag roken, dus dat gaat goed. Nou dan maar neerploffen in het nu gelukkig wel lege restaurant vanwaar we een prima uitzicht hebben op het gewraakte vliegtuig. Karretje komt aanrijden en er wordt druk gesleuteld. Dan zien we dat er een karretje voor het vliegtuig wordt gekoppeld dat hem achteruit de startbaan op duwt. Oh oh, hebben we wat gemist. Maar nee, ze gaan een testritje maken, echt lekker geruststellend ;-) Na 2 uur kunnen we dan toch weg, en de piloot belooft het gaspedaal in te drukken waardoor we een half uur goed maken op de verloren ijd. De vlucht is lang, niet echt veel been ruimte, maar iedereen, op Bobbie na, ziet toch kans een klein beetje slaap te pakken. Ook op Seattle airport gaat het goed, een vriendelijk, overmatig kauwgomkauwende, douane beambte kijkt onze paspoorten na en neemt onze vingerafdrukken af en schiet een leuk kiekje, wat hem bij het maken van Bobbie d'r foto de opmerking ontlokt "nice smile" ...waar hebben we dat eerder gehoord ;-) Dan naar de uitgang, de koffers moeten nog even door de scan maar dat gaat vlotjes en we staan vrij vlot buiten waar we op zoek gaan naar de shuttle bus naar het hotel. ook dat zit mee want die komt direct al aanrijden. Het hotel ligt op 2 minuutjes van de luchthaven en het inchecken verloopt vlotjes waardoor we lekker snel kunnen bijkomen op de kamer. We hebben toch wel wat trek ook al is het naa ons idee half zes 's morgens dus we gaan naar de IHOP die op het terrein zit van het hotel. Ron aan de steak, Bobbie aan de Sirloin puntjes, en max en ik delen een combo van cream potato and bacon soep en een sandwich. Dan duiken we om 22 uur plaatselijke tijd ons bedje in. Worden vervolgens gezamelijk om half 1 en om half vier wakker en nu gaan we ons langzaam maar zeker opmaken voor een dag seattle. We hebben er zin in!